052612
She slightly opened the door and moved her feet forward. Inside the room were five people and they, all, are staring at her. Their chairs are arranged horizontally, more like forming an arc. In front of them is an empty chair—the witness. One of them asked her to sit in the chair. Cold sweat and trembling hands. The room isn’t dark but you can see the pupils of her eyes dilating. Now, sat in the chair, she gasp silently. Her mind went blank and she started to hear a monotonous sound—a sound that no one can hear but herself.
Someone must save her.
Save.
Someone.
Please.
(watercolor x ink)
And then she cut her hair again and felt nothing.
Finally, short hair after months of waiting.
What are you running away from?
(Source: beautiful-impressions, via viennechanted)
Gotta Have You - The Weepies
No amount of coffee, no amount of crying
No amount of whiskey, no wine
No, no, no, no, no, nothing else will do
I’ve gotta have you.
Some days, you think about everything you’ve never wanted to think about. When something happens, we sit and usually think about the two different outcomes: The good and the bad. Over think, more like. We end up confusing the shit out of ourselves, and end up feeling like this. All over again. No matter how hard it is, we try to forget.
But the thing is we just pretend, we never forget.
Explosion: Over thinking
(pencil x watercolor on paper)
050312
Mga 8:30 AM na ako nakarating sa school. Dali-dali akong naglakad dahil meron kaming quiz at midterm exam sa umaga na yun. Sa sobrang pagmamadali e’ muntikan pa kong madapa sa hagdan ng ika-apat na palapag ng JFH building. Nang makarating ako sa silid, lahat ay nagumpisa na sa pagsasagot ng unang pagsusulit. Dahan dahan ako naglakad papunta sa mesa ng professor ko sa SOSC106, sabay sabing, “Sir, pwede pa po ba ako mag quiz?,” na sinabayan pa ng paawa-face. Pumayag naman siya at ibinigay sa akin ang isang papel kung saan andoon yung mga tanong sa quiz. Ang dami ha, quiz pa lang ‘to. Lumipas ang kalahating oras, hindi pa rin ako tapos. Unti-unti ng rumarami ang nagpasa ng kanilang papel. Hay, dagdag tensyon.
“Pass your papers,”
Shit, di pa ko tapos. Bahala na. Babawi na lang ako sa midterm exam. Pinasa ko ang aking papel na may maraming blanko. Nakakahiya. Binigyan kami ng tatlong minuto para buksan ang mga notes namin at mag review ng onti para sa susunod na pagsusulit. Mga ilang saglit pa, nagsimula ng ipinakalat ang test papers. Sa tingin ko naman e’ nasugatan ko ng mabuti yung huling exam.
Alas diyes na ng nakalabas kami ng classroom ni Mae. Nagpaalam na kaagad siya sa akin pagkalabas namin ng building. Hinihintay na daw kasi siya ng boyfriend nya sa parking lot. Nagpaalam na rin ako at naghiwalay na kami ng daan.
Naglakad ako papuntang west campus nang hindi sigurado kung saan pupunta. Wala na kasi akong klase pero tinatamad pa kong umuwi. Dapat kasi Calculus class ko nun kaso nasa seminar yung prof ko. Nagpatuloy ako sa paglalakad, hanggang sa nakasalubong ko si Jesse. Classmate ko. Gagawa pala dapat sila ng data nung mga oras na yun kaso hindi nya makita yung mga groupmates nya. Tutal, pareho naman kaming walang mapuntahan, niyaya ko nalang siya sa food square para kumain. Bumili ako ng saging con yelo at Stromboli naman ang kay Jesse. Nagkwentuhan lang kami hanggang sa naubos nya ang pagkain nya at as usual, hindi ko nanaman naubos ang pagkain ko.
***
Nanahimik ako saglit. Tumingin sa paligid. Tumingin sa counter na ilang hakbang lang ang layo sa amin.
Aba naman.
Hay, pagkakataon nga naman.
Andoon siya. Nakatayo. Lumingon.
Nagkatinginan kami ng saglit at malamang, umiwas nanaman ako ng tingin. Kahit hindi nakaharap ang mga mata ko sa kanya, nakikita ko parin siya (salamat, peripheral vision) at nakatitig siya sa akin. Hindi ako makagalaw. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Nakakainis, ang weird talaga ng nararamdaman ko pagnakikita ko siya. Nagpaalam ako kay Jesse at nagsabing pupunta muna ako saglit sa banyo. Nung nasa banyo ako, para akong tanga. Nakakainis. Hindi ko maintindihan. Para akong nahihilo na ewan. Basta, ang weirdo ng pakiramdam ko.
Sana wala na siya doon.
Hay, pagkakataon nga naman.
Bumalik ako sa mesa kung saan kami kumain ni Jesse. Lumingon pabalik sa counter. Nakakainis, andoon pa rin siya. Para akong statwa na naka salong-baba. “Anong nangyayari sayo?” tanong ni Jesse sa akin. Di ako maka-imik. Palapit na siya at nakatitig siya sa akin habang naglalakad. Dumaan siya sa likod ko at bigla akong kinalabit. Lumingon ako sa kanya. Babatiin ko sana siya kaso nakatalikod na siya.
Nakakainis. Naiinis ako sa sarili ko. Para akong highschool student na sobrang immature. Ngayon na lang ulit ako naging ganito kababaw. Nakakainis. Kahit ako, di ko na maintindihan sarili ko. Ilang beses na ‘to nangyari. Magkikita kami, kikibuin nya ko, at hindi ko siya papansinin. Ang arte ko lang. Ewan.
Kakausapin ko na ba siya? Pero kasi… Hay, bahala na.
